The Daisy Follows Soft the Sun

First print Time and Eternity poem XXXIV, 34
Johnson poem 106 | Franklin poem 161

The daisy follows soft the sun,
And when his golden walk is done,
Sits shyly at his feet.
He, waking, finds the flower near.
“Wherefore, marauder, art thou here?”
“Because, sir, love is sweet!”

We are the flower, Thou the sun!
Forgive us, if as days decline,
We nearer steal to Thee, —
Enamoured of the parting west,
The peace, the flight, the amethyst,
Night’s possibility!

Link to Books, Emily Dickinson

Aster polny wałęsa się za słońcem,
A gdy skończony jest już spacer złoty,
Siada, nieśmiały, u słońca stóp.
Ono, zbudzone, kwiatuszek widzi tuż.
„Skąd się tu wziął maruder taki jak ty?”
„Drogi panie, miłość słodka mi!”

My kwiecie jesteśmy, ty rozświecanie!
Wybacz nam, jeśli wraz z dnia się skracaniem,
Bliżej zakradniemy się Ciebie,
Rozkochani w dnia rozstaju zachodnim —
Ten spokój, feeria ametystowa,
Widok nad odprężenie nocą!

The content may be used under any of the following licenses | Treści można używać pod którąkolwiek z poniższych licencji:
CREATIVE COMMONS LICENSE 4.0,
CREATIVE COMMONS LICENSE BY-SA 3.0,
CREATIVE COMMONS LICENSE 2.5.