The Last Night that She Lived

First print Time and Eternity poem XX, 20
J poem 1100 | Fr poem 1100

The last night that she lived,
It was a common night,
Except the dying; this to us
Made nature different.

We noticed smallest things, —
Things overlooked before,
By this great light upon our minds
Italicized, as ’t were.

That others could exist
While she must finish quite,
A jealousy for her arose
So nearly infinite.

We waited while she passed;
It was a narrow time,
Too jostled were our souls to speak,
At length the notice came.

She mentioned, and forgot;
Then lightly as a reed
Bent to the water, shivered scarce,
Consented, and was dead.

And we, we placed the hair,
And drew the head erect;
And then an awful leisure was,
Our faith to regulate.

Link to Books, Emily Dickinson

Noc ostatnia gdy ona żyła,
Była nocą zwykłą,
Prócz tego umierania; ono nam
Naturę uczyniło inną.

Rzeczy najmniejsze spostrzegliśmy —
Pominięte przedtem,
A w światłości wielkiej dla umysłu
Poosobne znów, jakie były.

Iż inni jeszcze mogą istnieć,
Kończyć musi ona —
Zawiść o nią wzięła początek
Omalże nieograniczona.

Czekaliśmy, jak odchodziła;
Przesmyk czasu wąski,
Dusze zbyt wstrząśnione, by mówić,
Długo powstawała wiadomość.

Napomknęła — i zapomniała;
A lekko jak trzcina
Wodzie skłonna, zadrżała ledwie
I zmarła, wyraziwszy zgodę.

A my — poprawiliśmy włosy,
I głowę podnieśli;
Odpoczynek nastał ów podły
Ku regulacji naszych wierzeń.

The content may be used under any of the following licenses | Treści można używać pod którąkolwiek z poniższych licencji:
CREATIVE COMMONS LICENSE 4.0,
CREATIVE COMMONS LICENSE BY-SA 3.0,
CREATIVE COMMONS LICENSE 2.5.