Interpretacja na współczesny polski © Teresa Pelka, mgr

Treść przytaczana w Wieku rozumu Tomasza Paine, Conway tom 4, strona 39.
Pierwsze cztery książki, nazywane Mateuszem, Markiem, Łukaszem i Janem, nie przekazują historii życia Jezusa Chrystusa, a jedynie niepowiązane o nim powiastki. Wygląda 
po tych książkach, iż czas kiedy był kaznodzieją nie trwał cały dłużej niż osiemnaście miesięcy, i to w owym tylko niedługim czasie ci ludzie byli jego znajomymi. Odnotowują o nim wzmiankę, jak miał dwanaście lat, mówią, siedział pomiędzy żydowskimi uczonymi, zadawał im i odpowiadał na pytania. Jako że było to na jakichś kilka lat zanim się owa z nim znajomość rozpoczęła, dość prawdopodobnie dostali tę opowiastkę od jego rodziców. Po owym czasie nie ma o nim żadnej relacji na lat jakieś szesnaście. Gdzie przebywał, czym się w owym okresie przerwy w opowieści o nim zajmował — nie jest wiadome. Najprawdopodobniej wykonywał jakieś prace w fachu swojego ojca, którym było ciesielstwo. Nie wygląda na to by miał szkolne wykształcenie, a jest też prawdopodobne że nie umiał pisać, gdyż jego rodzice byli skrajnie ubodzy, na co wygląda po ich niezdolności by zapłacić za łóżko, kiedy jego matka była z nim w połogu.

Moncure Daniel Conway tom 4, strona 12:
Dokonując teraz edycji Części I „Wieku rozumu”, trzymam się blisko pierwszego wydania, które Barrois drukował 
w Paryżu z rękopisu, bez wątpienia pod baczeniem Joela Barlow, któremu Paine powierzył manuskrypt po drodze do Luksemburga. Barlow był amerykańskim byłym duchownym, spekulantem o którego karierze archiwa francuskie niosą niekorzystne wrażenie, i nie ma pewności iż sobie na jakąś swobodę z Paine’a egzemplarzami nie pozwolono.


Conway twierdzi że pierwodruk nie istnieje, na stronie 2:
Pod nasrożoną brwią Couthona, a był on jednym z najokrutniejszych kolegów Robespierre’a, ta wczesna publikacja zdaje się była represjonowana tak skutecznie, że nie da się znaleźć we Francji czy gdziekolwiek indziej egzemplarza co by nosił datę 1793.

Strona 39, treść budząca wątpliwość oznaczona:
Najprawdopodobniej wykonywał jakieś prace w fachu swojego ojca, którym było ciesielstwo. //Nie wygląda na to by miał szkolne wykształcenie, a jest też prawdopodobne że nie umiał pisać, gdyż jego rodzice byli skrajnie ubodzy, na co wygląda po ich niezdolności by zapłacić za łóżko, kiedy matka była z nim w połogu.//

Napisał Tomasz Paine o swoim życiowym doświadczeniu, strona 62:
Chociaż chodziłem do szkoły gramatycznej, nie uczyłem się łaciny; nie tylko skutkiem tego, że nie miałem do języków skłonności, ale też z powodu obiekcji jakie kwakrzy mają wobec książek z których ten język jest wykładany. Nie przeszkodziło mi to jednak się zaznajomić z przedmiotami we wszelkich książkach po łacinie jakich używano w szkole.

Standardowo, życiowe doświadczenie pokazuje że ludzie zdolni czytać są także zdolni pisać. Może jedynie kaligraficzne style bywają niepowszechne.

Kaligrafia Gutenberga ma tutaj liczbę pojedynczą, rok 1454 & ■1456, non erat ei locus, co może wyrażać okoliczność jakiegoś starożytnego rzymskiego cenzusu, bądź pozostaje jako błąd kaligrafa oryginału. Wycliffe tłumaczy na liczbę pojedynczą; Wujek oddaje jako mnogą, a mój tekst we współczesnym angielskim przedstawia widzialny tekst, jak to jest w lingwistyce praktykowane.

Da się wątpić czy Tomasz Paine się konsultował z egzemplarzem Gutenberga, a tekst skupia się na liczbie pojedynczej, zapłacić za łóżko, podczas gdy większość późniejszych biblijnych tekstów (o ile nie wszystkie) by miała liczbę mnogą, nie było dla nich miejsca w gospodzie.

Moja kopia kuratorska nie usuwa żadnej treści; zawiera niezbędny komentarz; praca jest w toku.

Potrzebnym jest odnotować iż żadne rzymski cenzus nie wymagał aby ludzie wracali do miast początkowego zamieszkania. Rzymianie musieliby wtedy posłać urzędników cenzusu do każdego w Judei miasta czy miejscowości na miejskich prawach.

Ich metodą dla Rzymu było przyjmować zeznania ojców rodzin pod przysięgą. Żony i dzieci nie musiały być obecne. Pod republiką cenzus w celach poboru do wojska organizowano na ■Campus Martius, w pojedynczym miejscu.

Gutenberg bez ligatury czy wariantów

---

Nie jest celem obecnej prezentacji zniechęcać do duchowości. Zapraszam do mojej codziennej filozofii.

Książki autorstwa Teresy Pelka

Kiedy nie ma obietnicy, ale jest naprawdę możliwość.

To swoisty zdrowy rozsądek wraz ze zdolnością do wyobrażenia pomagają się uczyć duchowości. Człowiek się rodzi jedynie ze swą duszą.