Too Late

Time and Eternity poem II, 2
Johnson poem 58 | Franklin poem 67

Delayed, till she had ceased to know,
Delayed, till in its vest of snow
Her loving bosom lay.
An hour behind the fleeting breath,
Later by just an hour than death, —
Oh, lagging yesterday!

Could she have guessed that it would be;
Could but a crier of the glee
Have climbed the distant hill;
Had not the bliss so slow a pace, —
Who knows, but this surrendered face
Were undefeated still?

Oh, if there may departing be
Any forgot by Victory
In her imperial round,
Show them this meek apparelled thing,
That could not stop to be a king,
Doubtful if it be crowned!

Link to Books, Emily Dickinson

Spóźnione, aż zaprzestała wiedzieć;
Spóźnione, aż w osnowie swej śniegów
Spoczęło jej umiłowanie.
Za tchnieniem co umyka, godzinę,
O godzinę za śmiercią, jedynie —
Och, to wczorajsze się spóźnianie!

Czy ona to miała jak odgadnąć;
Czy może herold z pieśnią mógł stanąć
Na wzgórza wysokiej oddali;
Kiedy błogość nie taka nieskora —
Kto wie, może ta twarz bez wigoru
I dzisiaj by niepokonaną?

O, jeżeli jest jakieś rozstanie,
Co od wiktorii zapomniane
W rozpędzie jej mocarstwowym,
Wskaż na strojną, a uległą tę rzecz:
Królem się stać nie przypadło jej,
Wątpić, czy włoży koronę!

The content may be used under any of the following licenses | Treści można używać pod którąkolwiek z poniższych licencji:
CREATIVE COMMONS LICENSE 4.0,
CREATIVE COMMONS LICENSE BY-SA 3.0,
CREATIVE COMMONS LICENSE 2.5.